Мне, сяброўка Свіслач, кажы
Як жа без яго мне пражыць
Чаму бярозу губяць нажы
Калі слёзы льюцца ракой
Мне, сяброўка Свіслач, шапни
Як збіраць на нітачку дні
Кабы мы засталіся адны
Кабы мы засталіся адны
Мне казала восень – не плач
Мне казала восень – не чакай
Мне казала восень – не плач
Баю баю бай
Детка, засынай
Мне казала восень – не плач
Мне казала восень – не чакай
Мне казала восень – не плач
Баю баю бай
Детка, засынай
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Як табе там мілы аднаму?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму, чаму, чаму
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Як табе там мілы аднаму?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму, чаму, чаму
Ты, Дняпро, мне толькі кажы
І дарогу мне пакажы
Ўся мая туга велічынёй
Як вада тваіх берагоў
Ты, Дняпро, мне толькі шапні
Збіраю я як пацеркі дні
Дзе мы заставаліся адны
Дзе мы заставаліся адны
Мне казала восень – не плач
Мне казала восень – не чакай
Мне казала восень – не плач
Баю баю бай
Детка, засынай
Мне казала восень – не плач
Мне казала восень – не чакай
Мне казала восень – не плач
Баю баю бай
Детка, засынай
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Як табе там мілы аднаму?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму, чаму, чаму
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Як табе там мілы аднаму?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму, чаму, чаму
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму ты не са мною?
Ну чаму, чаму, чаму, чаму